Nawet jeśli, to mnie kupili. Lubię bączki, a bardziej ten rozmiar. Według mnie każdy eurolager powinien być dostępny w puszkach 330ml. Lepiej by się piło, nie zdążyło by się wygazować a i schłodzenie by się udało lepiej utrzymać. Co do pszenicy, etykieta prosta ale chyba najładniejsza z tych "nowych". Ta pszenica jakoś tak ładnie się prezentuje. Kapsel też ale mogliby usunąć w końcu ten napis "piwo rzemieślnicze"... ktoś się jeszcze na to nabiera? Szklankę wybrałem z bólem serca, nie mam innej o tej pojemności, która nadawałaby się na pszeniczniaka. Przestałem żałować gdy zobaczyłem jak się piwo w niej prezentuję. Bajka nie? Piękna drobna piana, której żywot nie jest ani długi ani krótki. Kolor pomarańczki, aż podświadomie człowiek czuję zapach skórki!

Zapaszki są oj są, ale nie pomarańczki. Głównie banana, coś pokroju tego od Corneliusa Bananowego. Zacząłem się zastanawiać czy przypadkiem nie będzie też takie słodkie. Alkohol w ogóle nie wyczuwalny, jest za to lekka kwaskowatość, typowa dla piw pszenicznych. Let's dive in shall we? Pierwszy łyk i następuje oczarowanie, głównie konsystencją. Jest mocno aksamitne. Główny prym wiodą słody (pszenica) z przyjemnym kwaskiem. Gdzieś w oddali pojawia się nawet banan. Z początku wydaje się lekko słodkie ale podczas picia przechodzi w stronę wytrawnego. Po lekkim ogrzaniu pojawia się alkohol, na szczęście nie jest nachalny, też jakoś specjalnie fajnie nie ogrzewa. Można powiedzieć, że ujdzie. Goryczka jest, średnia i bez szału. Piwo jest cholernie pełne i wypycha człowieka bardzo szybko, już wiem dlaczego postanowili wlewać je w bączki. Próżno w tym szukać orzeźwienia. Wysycenie wysokie, ale tego się można było spodziewać. Sądzę, że udało im się ujarzmić tę alkoholową bestię. Da się to wypić bez grymasu i nawet z przyjemnością ale tylko jedno, tak dla zaspokojenia własnej ciekawości.

WWW

Po przelaniu samo piwo prezentuje się nie najgorzej. Bardzo ładny pomarańczowy kolor, mętne, jak przystało na wita-srita. Trochę mnie jednak martwi ta mocna barwa. Nie wiem czemu ale wydawało mi się, że powinna być jaśniejsza. Piana bardzo ładna, drobna, zbita i co się okazało podczas kopania ziemi trwała. Nawet nie przeszkodziły jej te muszki, które musiałem wyciągać za każdym razem gdy chciałem wziąć łyk. Przyroda!

Szybkie wąchanko i rzeczywiście jest mocno kolendrowe. W sumie w składzie są też jej aromaty wypisane ale nie jedzie to sztucznością. Jedyny problem jaki miałem to towarzysząca jej lekka mięta, ta pachniała sztucznie jak cholera. Już po pierwszym łyku można śmiało stwierdzić, że jest to mocno orzeźwiające piwo. Mimo dość wyraźnych słodów daję radę dzięki kolendrze i typowej kwaskowości pszenicznej. Nagazowane dość wysoko ale na poziomie dopuszczalnym i potęgującym orzeźwienie. W sumie to spiłem dość szybko i przyjemnie przekopując ziemię. Do wkopywania sadzonek w ziemię już mi nie starczyło. Problem może się jednak pojawić przy zwykłym piciu, bez wysiłku fizycznego. Według mnie może się dość szybko znudzić.

Podwójnie Chmielone:

Czyżby kolejny porządny pils za 3 złote? (chyba nigdy mnie to nie przestanie śmieszyć). Po przelaniu do tyskowej szklanicy jest obiecująco. Ładny złoty kolor, piana też. Problem w tym, że mimo początkowego wyglądu bardzo szybko ulatnia się i pozostawia maluteńki półksiężyc. 

Czar prysł, Rebel w starej formie powrócił. Zapach jest pusty jak bak mojego golfa pod koniec miesiąca. Jakieś słody z lekko wyczuwalnym chmielem, który nie za bardzo mi podszedł. No i prawdopodobnie lekki aromacik kukurydzy się pałęta też. Patrzę sobie na zielony obornik i się zastanawiam czy warto ryzykować. Biorę jednak pierwszy łyk i... meh. Jest słabo. Słabe słody, jeszcze słabsze chmiele plus lekki antybiotyk. Może i nie jest wodniste ale wszystko jest takie... nudne i jakby wzięte z trzeciej promocji w czwartej już Biedronce. Goryczka jest, średnia ale tak samo nudna i pod koniec mocno nieprzyjemna i męcząca. Jedyne co mi odpowiada to chyba wysycenie, jest okej. 

WWW