Kurde dawno nie było wpisu z cyklu "Powroty"... ostatni pojawił się na blogu jakoś rok temu (minus jeden tydzień). Brak czasu i chęci na opisywanie tego samego piwa, to główni winowajcy niestety. Trzeba to zmienić... akuratnie nabrałem ochoty na koźlaka, a w sklepie mieli jednego z lepszych jakie piłem wprost z browaru Kormoran. Przypadek? Nie sądzę.

Drugie picie:

Dawno nie było powtórzonej degustacji z prawdziwego zdarzenia na blogu. Za mało czasu i za dużo nowych premier się pojawia… Gdy jednak człowiek idzie na działeczkowego grilla się odprężyć nie może wziąć ze sobą samych piw do degustacji. Zazwyczaj robię tak, że biorę jedno specjalne, którego jeszcze nie piłem a reszta to sprawdzone specyfiki do powolnego sączenia. Tak było i tym razem z tym, że skończyło się to małą katastrofą.

Drugie picie:

Browar Kormoran ma w swoim dorobku bardzo dobre i co za tym idzie przepyszne piwa (głównie z serii Podróże Kormorana) ale nie ustrzegł się przed wpadkami. Wielu uważa, że PLONiaste są właśnie specyficznym spadkiem formy piwowara. Też tak myślałem ale trzeba wziąć pod uwagę jedną rzecz, polskie IPA jest eksperymentem, bardzo niewdzięcznym w dodatku. Żeby sprawiedliwości stało się zadość postanowiłem powrócić do tej serii, zaczynamy od Bronka. 

Idealnym pretekstem do wypicia był brak chęci sprzątnięcia opadłych liści na działce. Pograbiłem dosłownie 15 minut i wmówiłem sobie, że przecie muszę wypić jeszcze piwo w spokoju i zrobić notatki a już zaczyna się ściemniać. Otworzyłem więc butelkę siedząc na wygodnym krzesełku typu plastik ogrodowy i pomyślałem o tych biednych blogerach wracających właśnie z Piwnego Blog Dayu w zapewne czystych i ciepłych wagonach PKP. Co do wyglądu butelki nie ma się co rozpisywać, etykieta znana z serii podróży, bardzo ładny nadruk i fajny, kredowopodobny papier. Piwo ma piękną barwę, coś pomiędzy rubinem a ciemną miedzią, leciuteńko opalizujące. Piana zbita, wysoka, trzyma się szkła mocno i nie puszcza przez długi czas. Problem jednak w tym, że dość szybko opada po całości zostawiając po sobie dziurawy kożuszek. 

Naczytałem się znowu niepotrzebnie opinii innych. Że niby to już nie jest ta sama jakość co AIPA z tej serii. Że niby mdłe, że warzywa, że masło, że glony, że kury, że kaczki. Jak ja uwielbiam takie narzekania wbijać w ziemię, tym razem jednak może być... trudno. Jak przy pierwszym sztachnięciu aromat wydawał się intensywny tak przy kolejnych mocno się osłabił. Pod koniec już go praktycznie nie było. Wielka szkoda bo jest cholernie przyjemny i wydaje się taki... ciepły. Głównie skórka od chleba, aż można sobie wyobrazić moment wyciągnięcia bochenka z pieca. Jest też trochę karmelu ale głównego składnika, wędzonki, brak. Na upartego można też odnaleźć trochę suszonych owoców. Jak już się nie raz przekonaliśmy to nie zapach czyni piwo więc z dużą nadzieją i zaufaniem do Kormorana wziąłem pierwszy łyk, patrząc na resztę liści proszących o potraktowanie ich grabiami. Shieeet, piwo okazało się cholernie aksamitne a niskie wysycenie tylko potęguje to odczucie. Mamy tu trochę zbożowości, wędzonka też się pojawia. Przyjemna, nienachalna (ale wyrazista), szynkowa. Jest też karmel na średnim poziomie. Wszystko wydaje się zlepione w całość, rzadko kiedy widuje tak mocno zatarte granice pomiędzy poszczególnymi smakami. Nie jest jakoś szczególnie wypychające (broń Boże nie jest wodniste), pijalność na bardzo wysokim poziomie. Mam jednak nieodparte wrażenie jakby piwowar Kormorana bał się dorzucić trochę więcej do kotła. To piwo jest grzeczne, wręcz sesyjne i trochę leniwe. Można, a nawet trzeba się w nim zanurzyć i zapomnieć o świecie ale nie jest aż tak intensywne, żeby się nim zachwycić. Tylko w sumie, takie lenistwo mi teraz jak najbardziej odpowiada.

II warka pita 06.02.2015 jest nieco inna. Piana to porażka, szybko opada i przypomina trochę tą z Coca-Coli. Nie pozostawia też praktycznie żadnych śladów na szkle. Kolor piwa wydaje mi się też odrobinę jaśniejszy. W aromacie doszła upragniona wędzonka, szynkowa. Niestety tylko pierwszy niuch jest mocny i nadal trzeba się mocno nawąchać żeby coś poczuć później. W smaku dużo się nie zmieniło. Jedynie na  finiszu doszedł taki lekko zalegający smaczek ni to wędzony ni to popiołowy. Jest też chyba odrobinę wyżej wysycone. Po ogrzaniu wędzonka przejmuje pałeczkę i dominuje nad innymi smakami.

www.browarkormoran.pl / Gdzie wypijesz?

Etykieta mi się podoba, i to bardzo. Jest prosta ale piękna zarazem i cholernie podchodzą mi kolory, które wybrali. Duży rysunek browaru z dawnych lat tylko trochę przykryty przez nazwę piwa. Podobają mi się nawet odwrócone litery mające symbolizować chaos powiązany (w sumie) z każdą rewolucją. Ktoś tu mnie próbuje przekupić wyglądem, szczególnie gdy piwo też jest niczego sobie. Jakoś tak się złożyło, że promienie słoneczne padały akurat na kufel. Przypadek? Nie sądzę. Kolorek złota, lekko zmętniony. Mieni się jak wschód słońca nad moim ulubionym jeziorem, szkoda tylko, że piana nie daję rady. Poddaje się dość szybko grawitacji, nie jest jakoś specjalnie zbita ale przynajmniej zostawia kożuszek, który pilnuje trunku do ostatniego łyku.

No i nieźle się zaczęło, rzeczywiście od rewolucji. W aromacie raz klops raz tornado. Z jednej strony da się wyczuć bardzo fajny aromat chmielowy, kwiaty i ogólną słodowość. Z drugiej jednak strony atakują gotowane warzywa. Najdziwniejsze jest to, że oba fronty nigdy nie spotykają się na polu walki, raz jest mega dobrze a raz źle do potęgi entej. Zaczynam pić i dzięki bogu warzywa pozostają tylko niemiłym wspomnieniem. Kubki smakowe atakuje... kawa zbożowa, w lagerze (i to nawet dość wyrazista). Zaraz obok maszerują zioła, trawa i bardzo przyjemna, subtelna goryczka. Największym jednak zaskoczeniem smakowym jest posmak cytrusów, który przyjemnie zalega po każdym łyku. Wysycenie dość niskie jak na lagera ale nie powiedziałbym, że piwo jest wodniste. Bardziej orzeźwiające i pijalne zarazem. Rewolucja (w większości) udana. Na kazylion procent lepsze niż koncernowe lagery ale duch craftu na pewno wymachuje palcem i wzdycha z dezaprobatą. Dla mnie jest spoko, w końcu to jednak tylko lager, z małymi wadami.

www.browarkormoran.pl / Gdzie wypijesz?

Drugie picie:

Piękna pogoda za oknem. Ani jednej chmurki na niebie, stopni lekko ponad 30 na termometrach. Co za tym idzie duszno i parno się zaczyna robić momentami. Wszędzie, głównie w TV, będziecie słyszeć, żeby wychodzić z domów tylko w razie konieczności... Szczerze, czasami się zastanawiam kto takie pierdoły wygaduje i zaleca. Jestem zdania, że ciało trzeba hartować w każdych warunkach, trzeba się tylko zabezpieczyć dobrze. Dlatego właśnie założyłem czapkę z daszkiem i wrzuciłem kormoranowego wita do plecaka. Dodałem do tego dwa bidony wody i jedziem korzystać z tej pogody. W jednej rzeczy mogę przyznać trochę racji pięknie uczesanym prezenterom z TV, takie smażenie na słońcu z bebechem do góry może być niezdrowe. Wysiłek fizyczny w tempie rekreacyjnym? To jest to.

Kapsel jest piękny ale chyba mają problem z drukarnią. Nadruk jest lekko niewyraźny. Etykieta bez zarzutu, po lekkim retuszu o wiele lepiej się prezentuje niżeli na początku. No i ten papier, jest taki przyjemny i gruby zarazem. Otwieram butelkę i jest uderzenie aromatu, ale o tym za chwilę. Piana bujna, co widać po tym jak trochę mi jej uciekło ze szklanicy. Trzyma się długo i jest zbita, powiedziałbym wręcz wzorcowa. Kolor czarny, stoutowy. 

Wącham i... o jezu. Zastanawiałem się czy przypadkiem nie zrobić sobie kawy zamiast piwa ale nieee. Zapach jest piękny, mocny, nic go nie przebije. Na pierwszym planie mocna kawa, prawdziwa, aż da się wyczuć jak nos atakują opiłki ledwo co zmielonych ziaren. Wtóruje jej paloność, która nie jest nachalna, podkreśla po prostu wyrazistość kawy. Gorzka czekolada też się znajdzie, co jednak najważniejsze nie jest to milk stout. Nie ma śladu cappuccino czy nawet lekkiej słodyczy mlecznej. Szczerze mówiąc miałem już dosyć coffee stoutów, które tylko udawały go pod śmietankową przykrywką. W smaku jest bardzo, ba, cholernie bardzo aksamitne. Czysta, palona kawa podkreślona lekko gorzką czekoladą. Sama kawa smakuje jak pierwsze łyki espresso prosto z ekspresu (te z pianką!). Smak nie jest tak mocny jak aromat ale to tylko dodaje uroku i lekkości. Na końcu średnia kawowa goryczka (w sumie to mocna jak na polskie standardy stoutowe). Wysycenie bardzo niskie, idealne. Kormoran znowu pokazał klasę, wiele polskich browarów powinno się od nich uczyć. Uwielbiam to piwo, czemu kupiłem tylko dwie sztuki?!

www.browarkormoran.pl / Gdzie wypijesz?

Nowa butelka, tak samo etykieta. Wolę te nowe, prostokątne nadruki muszę przyznać, wizualnie utrzymany styl graficzny Kormorana, lekko dopieszczony po prostu. Butelka natomiast mi się nie podoba, nie lubię specjalnie wytapianych napisów i innych badziew na szkle. Co prawda wyróżnia się na tle innych piw ale jakoś tak... meh. Po nalaniu ukazuje się bardzo ładna i trwała piana. Drobna, zbita, pozostawia ślady na szkle. Kolorek przyjemny, ciemne złoto, dużym nadużyciem byłoby stwierdzenie, że jest bursztynowe. Troszeczkę zmętnione, opalizujące po prostu. Kurde no, ładne.

Długi niuch, mocny, muszę na tym wietrze walczyć o aromat. Nagły zonk, metal? Szybkie sprawdzenie na skórze potwierdza jego brak. Dziwne, postanowiłem wrócić do domu. Kolejne pociągnięcia nosem uspokoiły mnie. Lekka słodowość zdominowana przez mięte. Gdzieś w oddali pojawia się jabłko ale jest wbite do kąta przez swoją liściastą współlokatorkę. Mając nadzieję, że w smaku będzie więcej piwa biorę pierwszy łyk... hmm. Jest mięta, potem długo nic i pojawia się jabłko ubrane w zwiewną koszulę słodową. Plus za to, że narodowy owoc eksportowy nie jest do końca taki słodki. Można wyczuć lekką cierpkość, która próbuje chyba zastąpić nieistniejącą goryczkę. Przyznam się jednak szczerze i bez bicia, że nie do końca tego oczekiwałem. Wiadomo, żarty o Tymbarku jak najbardziej na miejscu ale według mnie jest to najmniej piwne piwo z tych owocowych Kormorana. Co prawda piję się przyjemnie ale to samo można powiedzieć o Tymbarku za 1,20zł.

WWW